Ketenpartners betrekken voor échte scope‑3 inzichten

In veel organisaties ligt het grootste deel van de klimaatimpact buiten de eigen muren: bij ingekochte goederen en diensten, logistiek, verpakkingen én de gebruiks- en verwerkingsfase van producten. Het betrekken van ketenpartners helpt om dit beeld compleet te maken en gerichter te sturen op reductie, precies waar de meeste winst te behalen is in scope 3.

In deze blog vertellen we meer hierover en geven we antwoord op de volgende vragen:

Waarom wordt het betrekken van de keten steeds centraler?

In de systematiek van het GHG‑Protocol vallen upstream- en downstream‑emissies in scope 3. In veel sectoren is dit aandeel substantieel, waardoor organisaties naast hun eigen scope 1 en 2‑gegevens ook informatie uit de waardeketen nodig hebben. Tegelijk groeit de vraag naar transparantie vanuit klanten, financiers en rapportagekaders zoals SBTi en CSRD. Samen zorgt dit ervoor dat ketensamenwerking steeds vaker als logisch vertrekpunt wordt gezien voor een volledig en betrouwbaar emissie‑overzicht.

Welke gegevens kunnen leveranciers doorgaans aanleveren?

De beschikbare informatie verschilt per sector en datavolwassenheid. Veel gezien zijn activiteitendata (materiaalhoeveelheden, energieverbruik, kilometers, verpakkingsgegevens), die goed aansluiten op het GHG‑Protocol en een solide basis vormen als product‑specifieke CO₂‑data (nog) beperkt zijn. Waar aanwezig geven Product Carbon Footprints (PCF) of LCA‑uittreksels per product of materiaalgroep meer detail, inclusief aannames en systeemgrenzen. Ook locatiespecifieke energie‑informatie (bijv. elektriciteitsmix) en logistieke details (modaliteit, beladingsgraad, brandstof) komen veel voor.

Hoe ver zijn leveranciers gemiddeld met CO₂‑data?

Dat verschilt. Leveranciers met bijvoorbeeld een EcoVadis‑rating of een SBTi‑commitment beschikken vaak over beleid, KPI’s en onderliggende data; anderen werken nog aan hun eerste metingen of gebruiken generieke emissiefactoren. Segmenteren op impact én datavolwassenheid helpt om verwachtingen, formats en ondersteuning passend te maken per leveranciersgroep.

Wat vergemakkelijkt de samenwerking in de keten?

Het helpt wanneer duidelijk is waarom gegevens worden gevraagd en hoe die worden gebruik, bijvoorbeeld voor aanbestedingen, CSRD‑rapportage of interne besluitvorming. Een gestructureerde vragenlijst die beleid, uitvoering én resultaten combineert (vergelijkbaar met de logica achter ImpactBuying) schept helderheid over relevante items en bewijsstukken. Een centrale plek voor dataverzameling en monitoring maakt versies, bronnen en aannames traceerbaar en audit‑ready; het voorkomt versnippering en maakt hergebruik van data over jaren mogelijk.

Wat is zinvol wanneer product‑specifieke CO₂‑data (nog) ontbreken?

In praktijk blijkt activity‑based input, denk aan materiaalvolumes, energie, kilometers, perioden en locaties, een bruikbaar startpunt. Dit sluit aan op het GHG‑Protocol en maakt al een eerste analyse mogelijk. Vanuit die basis kan later worden opgeschaald naar PCF/LCA per productgroep. Standaardformats en een platform met audit trail ondersteunen zo’n doorgroei, omdat aanvullen en bijwerken van gegevens eenvoudiger wordt.

Hoe ontstaat de stap van inzicht naar reductie?

Zodra de belangrijkste emissiedrivers zichtbaar worden, bijvoorbeeld specifieke materialen, verpakkingen of transportmodaliteiten, komt er ruimte voor gerichte verbeteropties. Denk aan materiaalkeuzes met lagere PCF, efficiëntere logistiek of herontwerp van verpakkingen. Inkoopcriteria en samenwerkingstrajecten met leveranciers blijken dan een natuurlijke plek om CO₂‑prestaties mee te nemen. Dit sluit aan bij de focus op ketensamenwerking binnen onze aanpak voor Ketenimpact (scope 3): eerst scherp bepalen wat materieel is, daarna gestructureerd gegevens verzamelen en vervolgens gericht verbeteren per ketenstap.

Ook aan de slag? neem contact op

Telefoon: +31 6 146 90 572

E-mail: contact@impactnow.nl

Koen Sluys – duurzaamheidsadviseur